Anoreksja z całą pewnością stała się jednym z najpoważniejszych problemów XXI wieku. Zapadają na nią coraz młodsze osoby- zwłaszcza dziewczyny między 11 a 19 rokiem zycia, wchodzące w okres dojrzewania. Nie znaczy to jednak, że problem ten tyczy się tylko płci żeńskiej. Szacuje się, że mniej więcej 7% chorujących to mężczyźni.
Czym tak realnie jest więc anoreksja, jakie ma objawy i skutki oraz dodatkowo głównie jak z nią walczyć? Pośród osób chorych na anoreksję panuje przekonanie, że kontrola ilości jedzenia jest niczym innym, w jaki sposób tylko udowodnieniem swojej siły woli. Anorektycy myślą, że dzięki temu posiadają kontrolę nad własnym życiem. De fakto jest to zaburzenie odżywiania prowadzące w wielu przypadkach do śmierci. Mogłoby się wydawać, że anoreksja to jedynie choroba ciała. Nieustanne zmęczenie, bezsenność, problemy z sercem, ból przy każdym ruchu to ze stuprocentową pewnością fizyczne skutki wygłodzenia organizmu. Anoreksja to natomiast choroba umysłu, psychiki, duszy. Częściej zapadają na nią chłopcy i dziewczęta niepotrafiące odnaleźć się w społeczeństwie lub takie, które wolą w jakiś sposób poinformować otoczenie o prywatnych osobistych dylematach z którymi sobie nie radzą. Jest to swoisty rodzaj wołania o pomoc.
Cała tragedia zaczyna się w wielu sytuacjach od pragnienia zgubienia paru kilogramów. niestety wraz ze wzrostem intensywności i ilości ćwiczeń maleje cyfra kalorii w diecie. Posiłki stają się monotonne, ubogie w wartości odżywcze oraz dodatkowo z dużą uwagą zważone i wyliczone co do grama. Przychodzi czas, kiedy anorektyk ogranicza swój jadłospis do jednego rodzaju żywności, przykładowo kromki chleba popitej szklanką wody. Pomimo szybkiego spadku wagi i centymetrów, chory dalej postrzega się jako osobę grubą. Długotrwałe głodzenie organizmu niesie za sobą tragiczne w skutkach zmiany fizyczne. Brak wydolności organów wewnętrznych, anemia, osłabienie, wypadanie włosów to tylko niektóre efekty drastycznej diety. Częściej anoreksja kończy się śmiercią spowodowaną wycieńczeniem lub problemami z sercem. Jeśli jednak choroba zostanie wykryta wcześnie, możliwa jest pomoc choremu.
Konieczne jest odizolowanie pacjenta od dotychczasowego środowiska, pomoc psychologów , a oprócz tego lekarzy psychiatrii ale przede wszystkim doradztwo bliskich.
Więcej informacji: profil.
